For every teacher who walks unaware of their own grace —
in every classroom, in every life quietly touched.
The world looks at a teacher and sees a quiet guide,
But I see a gentle strength, immense and deep inside.
Like the elephant who walks the earth unaware of her own grace,
You step through life with humility, lighting up every space.
You may not count the milestones, or the years that softly fade,
You might forget the winding roads and the history you made.
The old routes in the desert sun, the paths across the sea,
But every single step you took carved out a world for all.
You forget your own accomplishments, the lives you touched and grew,
But hold the ledger of the past, and benefactors remember you.
For fifteen days, or fifteen years, or the decades still in view —
My compass always points right back to where strength is always found in you.
ലോകം ഒരു അധ്യാപകയെ കാണുന്നത് ഒരു നിശ്ശബ്ദ വഴികാട്ടിയായി,
എന്നാൽ ഞാൻ കാണുന്നു ആ മൃദുലമായ കരുത്ത്, ആഴത്തിൽ നിറഞ്ഞ്.
ഗജരാജനെപ്പോലെ ഭൂമിയിൽ നടക്കുന്നു, സ്വന്തം പ്രതാപം അറിയാതെ,
നിങ്ങൾ താഴ്മയോടെ ജീവിതത്തിലൂടെ നടക്കുന്നു, ഓരോ ഇടവും പ്രകാശിപ്പിച്ച്.
നിങ്ങൾ നാഴികകൾ എണ്ണുന്നില്ല, മെല്ലെ മറഞ്ഞുപോകുന്ന വർഷങ്ങളും,
വളഞ്ഞ വഴികളും, നിങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ ചരിത്രവും മറന്നുപോയേക്കാം.
മരുഭൂമിയിലെ പഴയ പാതകൾ, കടലിനക്കരെയുള്ള വഴികൾ,
എന്നാൽ നിങ്ങൾ വെച്ച ഓരോ ചുവടും എല്ലാവർക്കുമായി ഒരു ലോകം തീർത്തു.
നിങ്ങൾ സ്വന്തം നേട്ടങ്ങൾ മറക്കുന്നു, തൊട്ടുണർത്തിയ ജീവിതങ്ങളും,
എന്നാൽ ഭൂതകാലത്തിന്റെ കണക്കുപുസ്തകം കൈവശമുണ്ട്, ഉപകൃതർ നിങ്ങളെ ഓർക്കുന്നു.
പതിനഞ്ച് ദിവസമോ, പതിനഞ്ച് വർഷമോ, ഇനിയും കാണേണ്ട ദശകങ്ങളോ —
ആ കോമ്പസ് എന്നും ചൂണ്ടുന്നു, നിങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തുന്ന കരുത്തിലേക്ക്.
✦ A Reflection
Some people walk through life accumulating — titles, positions, recognition. Others walk through it giving — quietly, consistently, without keeping score. The quiet ones are often the ones who hold everything together. This poem is for them.
Written as a tribute to teachers who give without counting. To those who hold the ledger of past lives touched and ask for nothing in return. Published June 2026.